فیلم ادامه خط مریض فیلم های قبلی فرح بخش و کارخانه فیلمسازی شکست خورده اش است/فیلمی که 50 سال پیش با

سی نت: یک سری از فیلم ها در سینمای ایران ساخته و اکران میشند که حرف زدن دربارشون سخته ولی خودتو ملزم میدونی درباره اش حرف بزنی تا شاید چراغ راهی بشه برای افراد دیگه ای که قصد تماشایش را دارند.

آبنبات چوبی آنقدر بد است که تماشایش حتی به صورت رایگان هم ارزشی ندارد، فیلم به جای اینکه در دهه چهل و یا پنجاه ساخته شود اشتباهی سر از پنجاه سال بعد درآورده، البته این فیلم هم به سان نود و نه درصد فیلمهای پویا فیلم ما به ازایی در قبل انقلاب داشته با همین نام و با داستانی مشابه. فیلم های "پویا فیلم" یا داستانشان کپی برابر اصل فیلم های درجه دو - سه قبل انقلاب است یا اسم هایشان، که برای اطمینان از آن میتونید یه سرچ کوچولو بکنید.

آبنبات چوبی همانند اسمش بی معنی و خنده دار است، فیلم همان خط مریض فیلم قبلی فرح بخش یعنی "مستانه" در نظام پویا فیلم را در پیش گرفته است اما این بار فیلمساز به ته خط رسیده است.

فیلم قرار است غیرخطی باشد بر خلاف نظر قبلی کارگردان که غیرخطی را روشنفکری میخواند اما عملا فیلم خطی ست و تنها شبه روایت غیر خطی در یک پلان که چندین مرتبه تکرار میشود؛ در هیچ جای دیگر فیلم نمود پیدا نمیکند. فیلمنامه در این اثر جدید پویا فیلم مانند آثار قبلی هیچ جایگاهی ندارد، داستان سراسر آشفته که سعی دارد در این ملغمه مخاطب را غافلگیر کند، مخاطبی که از یک سوم ابتدایی فیلم متوجه ترفند کارگردان میشود، کارگردانی هم در این فیلم جایگاهی ندارد و صرفا به چند چرخش سیصد و شصت درجه ای دوربین منتهی میشود، از بازی ها هم آبی گرم نمیشود، رضا عطاران قرار است نقش متفاوتی ایفا کند اما هر چه قدر فیلم جلو میرود بازی اش بدتر و نقش بدقواره تر میشود و شخصیت پردازی بدترش بر ابهام نقش "فرهاد" می افزاید و فیلمساز سعی میکند "فرهاد" نشانگر افرادی باشد که به افراد بزرگ و کله گنده ای متصل است اما از شدت ترس قدرت بیانش را ندارد. همچنین رابطه غیرمنطقی اش با "مارال" ضربه به مراتب مهلک تری به فیلم وارد میکند، "سحر قریشی" هم قرار است نماینده نسل اواخر دهه شصت باشد اما بازی و مدل حرف زدنش به اواخر نسل هشتاد نزدیک تر است! "هنگامه حمیدزاده" هم طبق معمول یک بازی کلیشه ای و بد را ارائه میدهد، "کریم امینی" هم در اولین حضور سینمایی اش سعی کرد ادای حامد بهداد را دربیاورد و الحق با حجم زیاد فریادهایی که داشت توانست بدترین بازی ممکن رو داشته باشد، باقی بازیگران هم هر کدام یک نقش درجه سه پرداخت نشده داشتند که عدم حضورشان میتوانست فیلم را کمتر از آنچه که هست بد نشان دهد.

موسیقی "آریا عظیمی نژاد" هم در همان حال و هوای موسیقی مستانه اش بود منتهی این بار با حجم بسیار زیاد که مخاطب را مجبور میکرد گوش هایش را بگیرد.
نهایت استفاده کارگردان از فیلمبردار جوان و خوبش یعنی "روزبه رایگا" هم در فیلمبرداری به صورت چرخشی در ماشین است، البته غیر از این باشد باید شک کرد! کارگردانی که نتواند یک میزان سن درست داشته باشد به همین تکنیک راضی میشود.

در نهایت و به عنوان حرف آخر «آبنبات چوبی» فیلمی نیست که حتی مخاطب عام سینما را راضی کند چون فیلم حتی قادر به اجرای نفس گیر و تکان دهنده یک سکانس قتل آنهم به شکل فجیعانه نیست و به جای آنکه مخاطب از شدت تاثیر در صندلی فرو رود مشغول خندیدن به بلاهت در اجرای چنین سکانسی هست.
همچنین فیلم با تمام بدی هایی که دارد نمیتواند لااقل یک پایان درست هم داشته باشد و همه چیز را سرهم بندی میکند تا کارگردانش بگوید من هم فیلم اجتماعی ساخته ام.

در واقع پایان فیلم از تفکری پیروی میکند که منوط به جاهلان دهه چهل شمسی است، تفکری دمده، خشن، قانون گریز و عصیان گر درست مانند ادبیات کارگردان و کارخونه فیلم سازی شکسته خورده اش.
اما تحمل تمام این ضعف ها و نقص ها به اندازه تحمل ادعاهای فیلم و فیلم ساز سخت تر نیست... کافیست آنونس های محصولات "پویافیلم" را ببینید... نریشن تمام این آنونس ها جز تعریف از خود و ادعاهای پوچ چیز دیگری نیست... ادعای اینکه "میلاد کی مرام" با همان چند ثانیه بازی بدش حضور "هنرمندانه ای" دارد... ادعای اینکه "سحر قریشی" ستاره نسل جوان سینمای ایران است...
امیدوارم نظام کلی "پویافیلم" دستخوش تغییراتی شود تا هیچوقت شاهد آثاری این چنینی در لیست فیلم های سینمای ایران نباشیم.

...................
شبیر نعلبندیان

منبع: سی نت

75 - فائز حسینی

...............................................

اثر مرتبط:سینما_ماهان